คนที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อได้อยู่ใกล้เพื่อน

นี่ก็ผ่านมาได้ 2 เดือนแล้ว

ตอนนี้ก็แทบเรียกได้ว่าจะอ้วกออกมาเป็น working paper เลยทีเดียว

ถ้าผ่านไปได้นี่กะว่าจะทำบุฯ 9 วัด เนื่องจากโดนคุกคามสุขภาพไปเยอะ

กดดันจริงๆเหวย

เหอๆๆ

ถ้าอีกสองเดือนยังมีชีวิตเป็นปกติได้ก็ท่าจะดีนะ

 

      หลังจากที่ให้รอคอยกันมานาน เราจะมาฟังเรื่องราวของคุณ เห็นตั้ม ขำทุกที่ ต่อกันเลยนะคร้าบบบบบบบบบ

                     ณ. บัดนี้ จะเป็นประสบการณ์จริงจากการสัมภาษณ์นาย เห็นตั้ม ขำทุกที่ columnist จากนิตยสาร "จ.จานสุดขีด" เกี่ยวกับภารกิจต่างๆที่เขาฟันฝ่าในช่วง 2 เดือนที่ผ่านมาอย่างเมามัน  

หลังจากที่ก่อนหน้านั้นแค่ไปช่วยพี่ senior ทำงานนิดหน่อย คราวนี้ต้องรับผิดชอบรับผิดชอบไปทั้ง area (PPE) เลยทีเดียว ในการเดินทางทั้งไปและกลับครั้งนี้ ได้รับการอุปถัมภ์จากลูกค้าโดยการได้นั่งเครื่องบินไปยังเชียงใหม่แล้วค่อยนั่งรถต่อไปยังนิคมอุตสาหกรรมลำพูน และนี่คือการนั่งเครื่องบินครั้งแรกในชีวิตของข้าพเจ้าที่เดียว(อา...........ทำไมชีวิตมันอาภัพจังเว้ย ถ้าไม่เป็นเพราะออกจ็อบเนี่ย สงสัยคงจะไม่ได้นั่งกันแล้วล่ะ) ส่วนผู้ร่วมชะตากรรมครั้งนี้ก็เป็นสันนิบาตผู้ชายล้วนอีก 3 คน(ในนั้นมีนายนัท ซึ่งเคยร่วมฝึกงานด้วยกันมาก่อน) ก็ถือว่าดีไปอีกแบบ เกี่ยวกับสภาพการทำงานโดยรวมนั้นเรียกๆได้ว่า สวรรค์โปรดทีเดียว เนื่องจากลูกค้าให้ความร่วมมืออย่างดีมาก พาไปส่งถึงที่พัก(ที่เชียงใหม่) พร้อมทั้งเลี้ยงข้าวให้กับพวกเรา+พี่ๆเหล่าmanager ที่ตามมาเคลียร์งานในวันศุกร์ด้วย Full Course ชุดอาหารไทย(ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล ดาราเทวี)อีกด้วย แย่อยู่อย่างเดียวคือ งานนี้กัดกินวันเสาร์อันเป็นเวลาสำหรับการพักผ่อนของขัพเจ้าไป(เพราะงานมันเยอะเจงๆว้อย)  สำหรับงานนี้ข้าพเจ้าสงสารนายนัทมากเป็นพิเศษเนื่องจากถูก assign งานเพิ่มทุกวันโดยที่ข้าพเจ้าก็ช่วยเหลือไม่ได้เลย(เนื่องจากโดนสั่งให้เพิ่มงานอย่างต่อเนื่องเช่นกัน) การออกจ็อบในครั้งนี้ถือได้ว่า ช่วยให้ข้าพเจ้ายังอยากทำงาน audit ต่อไป สาทู้..............................

                      2 การไปรับน้องต่างจังหวัดที่ บ้านโกลเด้น รีสอรต์ ปราณบุรี (24-26 ส.ค. 2007)

ในบรรดางานรับน้องต่างจังหวัดที่ผ่านมาทั้งหมด มีงานนี้ละมั้งที่ถึงใจสุดๆ ความถึงใจครั้งแรกก้คือ การต้องโดดงานอย่างกระทันหัน เนื่องจากไม่มีใครในรุ่นของข้าพเจ้าเลยที่ไปรับน้องครั้งนี้ยังดีนะที่น้องวง สายรหัสปี 1 ของข้าพเจ้าไป ไม่งั้นก็คิดอยู่ว่าจะไปทำไม ข้าพเจ้าจึงต้องติดรถของพวกน้องๆไปในตอนเช้า ความถึงใจครั้งที่ 2 ก็คือ การนั่งดวลเบียร์กับพวกพี่ก๋อยโดยการเล่นไพ่ โชคยังดีที่ไม่เมา แค่มึนเท่านั้น (รอดตัวไป) และทำให้เกิดวลีเด็ดประจำงานรับน้องครั้งนี้ นั่นคือ "โอเคมั้ย โอเค ๆๆ ๆ ๆๆ  " (เป็นที่รู้กันสำหรับผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์) ก็ฮากันไปสำหรับงานรับน้องครั้งนี้ ป.ล. งานนี้ดันหลวมตัวไปเล่นเกมตี่จับกับน้องๆ ไอ้พวกน้องก็เล่นดึงซะสายนาฬิกาขาดเลยต้องเสียตังเพิ่มอีก 300 เลย (ช่วยไม่ได้ ประมาทเองนี่หว่า)

                    เนื่องจากว่าเวลาของคุณเห็นตั้มฯนั้นมีจำกัด วันนี้เราจึงสัมภาษณ์เขาได้เพียงเท่านี้ ฉะนั้น เพื่อนๆพี่ๆน้องๆทั้งหลายโปรดติดตาม บทสัมภาษณ์ฉบับต่อไป "ขาปั่นวันซ้อมใหญ่ และ หัวหมุนวันรับจริง" ในเร็วๆนี้นะ

ป.ล. ทางเราได้นำภาพบรรยากาศการรับน้องในครั้งนั้นมาลงให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆได้ดูกันด้วย สามารถเข้าไปดูกันได้ใน space นี้นะครับ

 

                      

          ณ. ตอนนี้เราก็ได้เข้ามาทำงานอยู่ที่บริษัท PricewaterhouseCoopers มาแล้วเป็นเวลา 2 สัปดาห์

แต่ก็ยังรู้สึกเนือยๆอยู่อย่างต่อเนื่อง คงเป็นเพราะว่าทางบริษัทยังไม่ได้ให้ข้าพเจ้าเข้าไปรับผิดชอบงานในจ็อบอย่างจริงจัง

ได้แต่เข้าไปเทรน-นิ่งฟื้นฟูความรู้ที่หล่นหายไนช่วงปิดเทอม แล้วก็ใช้ notebook ของบริษัทในการหาความบันเทิงส่วนตัวกันไป

+ ด้วยความง่วงจากการได้นอนเพียงวันละ 6ช.ม./วัน แถมด้วยอีก0.5ช.ม.บนรถเมล์

(แต่เอ........แบบนี้ก็ดีแล้วนี่หว่า จะบ่นทำไม)

แต่อย่างไรก็ตาม ในเดือนต่อไปเราก็จะต้องเริ่มใช้ชีวิตในสถานที่ที่หลากหลาย(ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นที่ระยอง+ชลบุรี) และผจญกับระบบการลงบัญชีที่ชวนเวียนหัวตามจ็อบที่ทางพี่ planning จัดมาให้แบบถึงใจข้าพเจ้า....

....เรื่อยไปจนถึงเดือนมิถุนายนของปีถัดไปเลยทีเดียว สงสัยว่าตอนฝึกงานคงจะทำผลงานประทับใจพี่ๆกันมาก

ก็เอาเป็นว่านี่คือการสร้างนิสัยให้เราเป็นคนรับผิดชอบต่อตัวเองมากขึ้น

คงจะต้องสลัดความเนือยออกให้ได้ละนะ

เอาวะ สู้ตาย เพื่อแม่ เพื่อตัวเอง เพื่อโลก เพื่อจักรวาล (เอ ไหงหลังๆมันเริ่มออกแนวติงต๊องซะงั้น)

ป.ล. สำหรับเพื่อนๆที่ต้องเริ่มสอบ CPA กันแล้ว ก็ขอให้สอบได้ทุกตัวกันไปเลยนะ เพี้ยง

ป.ล. 2 เมื่อวานไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆที่จุฬามา ดีใจกับเพื่อนๆทุกคนด้วยนะ(อย่าลืมมางานเราด้วยล่ะ หุหุหุ)

ป.ล. 3 ขอบคุณ pricewaterhousecoopers ที่จัดให้วันศุกร์เป็น business casual day ไม่งั้นเมื่อวานมีหวังเป็นลมได้ทีเดียว

เนื่องจากอาการขาดอากาศหายใจและเสียน้ำมาก

ป.ล. 4 อยากไปเที่ยวว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ใครก้ได้ชวนข้าพเจ้าด้วยยยยยยยยยยยยยยยย ได้โปรด

              ณ. โอกาสบัดนี้ ข้าพเจ้าจักขอเล่าประสบการณ์ เรื่องราวใต้ร่มกาสาวพัสตร์ตลอด 15 วันที่ผ่านมา โดยจะเป็นบทสัมภาษณ์สดจากนาย โครตหล่อ(นามสมมุติ ไม่รู้จะสมมุติทำไม 555+) เด็กหนุ่มผู้หนึ่งผู้ได้เข้าอุปสมบทเป็นพระภิษุณ.วัดบัวขวัญ ตั้งแต่วันที่ 12-27 พ.ค. 2550 ที่ผ่านมา
                 " ในวันที่จะทำพิธีน่ะ ข้าพเจ้าตื่นมาตอนตี5ครึ่ง ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวไปที่วัดโดยด่วน ถึงประมาณ 6โมงครึ่งก็กจับเข้าพิธีโกนผมกันในทันที
กล่าวคือเป็นพิธีการที่เหล่าญาติทั้งหลายจะพร้อมใจมาตัดผมทีละจุก สองจุก ซึ ซึ่งก็รู้สึกดีไปอีกแบบ แต่หลังจากนั้นจะมีพระมาโกนหัวแบบเกือบสดๆ แถมท้ายด้วยการสาดน้ำอย่างเร่งรีบและการทาขมิ้นไปด้วย เล่นเอาแสบ+สำลักกันไปทีเดียว
             หลังจากนั้นเป็นการฟังพระเทศน์ ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องแล้วล่ะ เพราะความง่วง+ความแสบหัวกำลังเล่นงานอยู่ อืมมมมม แย่ๆๆ และตอนนั้นก็เริ่มสังเกตได้ว่า เหล่าเพื่อนๆเริ่มทยอยมา แต่เอ.....ไหงมากันแค่ประมาณ 10 คนเองล่ะ เราชวนมาเยอะกว่านี้นี่หว่า อืมมมมม สงสัยตอนเข้าโบสถ์คงมาอีกมั้ง

             เมื่อเทศน์เสร็จแล้วก็เข้าสู่พิธีแห่นาคเข้าโบสถ์ ตอนแรกข้าพเจ้าก็กะว่าจะให้มีคนขี่คอ แต่เมื่อดูร่างกายข้าพเจ้าแล้วนึกสงสารคนขี่คอน่ะ เลยขอเดินเองแล้วกันก็พบว่าหน้าที่คนยกหมอนก็ต้องเป็นหน้าที่ของพี่สาว เพราะยังเป็นโสดอยู่ ส่วนหน้าที่ยกของที่กะจะให้เพื่อนช่วยยกก็โดนเพื่อนๆของแม่แย่งยกหมด อืมมมมมมมมมมมม สงสัยเราจะเนื้อหอมในหมู่สาวใหญ่ซะละมั้ง เมื่อเข้าโบสถ์แล้วข้าพเจ้าก็โชว์พาว บอกบทขานนาค(ที่โดนบังคับให้อยู่บ้านท่องกันเป็นเดือน)ซะสุดเสียง แล้วก็ผ่านพิธีไปอย่างรวดเร็ว(โดยเฉพาะพระคู่สวด+พระอุปัชฌาย์นี่สวดได้เร็วได้ใจจริงๆ ขาพเจ้าฟังไม่ออกซักกะคำเลย อืมมมมมม) หลังจากนั้น ข้าพเจ้าก็ได้เป็นพระภิกษุ ผู้ถือศีล227ข้ออันบริสุทธิ์แล้ว และก็จะมีมือนับหลายสิบมือยื่นมาใส่ปัจจัย(เงิน)ให้

อืมมมม ดีจริงๆ เอ้ย ไม่ใช่ๆ แล้วข้าพเจ้า เอ้ย อาตมาก็ถุกเชิญไปเลี้ยงเพล(ซึ่งผ่านไปด้วยความรวดเร็วมาก ยังกินไม่รู้สึกอิ่มเลยเก็บข้าวไปซะงั้น สงสัยเจ้าภาพจะหิวมาก เซ็งๆๆ)

            เสร็จแล้ว โยมพ่อโยมแม่ก็พาไปถ่ายรูปกับแขกตามโต๊ะ ซึ่งก็พบอีกว่า เหล่าเพื่อนที่มาตอนเช้านั้นได้ลับกันเกือบหมดแล้ว และไม่มีมาเพิ่มแต่อย่างใด อา....... ช่างมันแล้วกัน

ใช่สิ เรามันไม่หล่อนี่หว่า ฮือๆๆๆ

            แล้วในที่สุด อาตมาก็ได้เข้ากุฏิตอนประมาณเกือบบ่ายโมง โดยต้องอยู่กับพระที่บวชก่อนแล้ว เนื่องจากกุฏิเต็ม โชคดีที่พระรูปนี้จะสึกวันถัดมาพอดี ก็เลยได้รับคำแนะนำจากท่านมาเยอะ ทั้งเรื่องวิธีการสวดมนต์ทำวัตร การพับผ้าจีวร ฯลฯ

            หลังจากนั้น ทุกๆวัน อาตมาก็จะต้องตื่นนอนเวลา 05.15น. เพื่อไปบิณฑบาตร(เท้าเปล่า)แถวๆบ้านของอาตมา (ซึ่งโยมแม่ก็ใจดีมาตักบาตรให้ทุกวัน) ยกเว้นวันพระ ที่จะพักการบิณฑบาตรแล้วไนศาลาการเปรียญเพื่อรับฉันภัตตาหารที่ชาวบ้านอุตส่าห์มาถวายถึงวัดแทน โดยในแต่ละวันนั้นก็จะได้ภัตตาหารมาเยอะมาก (ประมาณว่าถ้าไม่ได้เด็กวัดมาช่วยถือ สงสัยคงต้องนั่งแท็กซี่กลับวัดกันเลยทีเดียว) พร้อมๆกับอาการพองที่เท้าทั้งสอง(ช่วงหลังถึงกับอักเสบ เดินแทบไม่ได้)น่าซึ้งใจจริงๆ เคยมีอยู่วันนึง เดินไปบิณฑบาตรถึงหน้าบ้าน พอกลับออกมาจะ 7 โมงครึ่งแล้ว ก็ถูกเหล่าพุทธศาสนิกชนผู้ใจบุญทั้งหลายแห่กันมาตักบาตร มากันซะจนจำไม่ได้เลยว่าคนไหนถวายอะไรมามั่ง กว่าจะกลับมาถึงวัดได้ก็ 8โมงกว่า สงสัยว่าเวลาเป็นพระแล้ว เสน่ห์ของอาตมาจะออกมาเป็นพิเศษ

            เมื่อกลับมาถึงวัด (เวลาเฉลี่ยอยู่ที่ 07.00น.) แล้วก็จะเอาของที่บิณฑบาตรได้มารวมกับของพระองค์อื่นๆ แล้ว"พิจารณา"เลือกของไว้ 1 ถวายพระพุทธ(โดยต้องถวายก่อนฉันเช้า และลาออกมาหลังฉันเพล)2 ไว้ฉันเองสำหรับทั้งมื้อเช้าและมื้อเพล โดยอาตมาเลือกที่จะฉันหมู่กับพระองค์อื่น(จะได้ฉันได้หลายอย่างหน่อย หุหุหุ) ส่วนที่เหลือนั้นเด็กวัดก็เอาไปหมด หลังจากฉันเช้าเสร็จแล้วก็ไปสรงน้ำ(อาบน้ำ บางทีก็จะซักผ้าไปพร้อมกันด้วยในเวลาเดียวกัน สะดวกดี) แล้วก็ไปสวด"ทำวัตรเช้า" หลังจากนั้นก็จะเริ่มทำการ"จำวัดเช้า" เพื่อให้ได้บารมีแก่กล้าขึ้น (ล้อเล่น) แล้วก็ฉันเพลเวลาประมาณ 11.00น. หลังจากนั้นก็ถูพื้นห้อง พับผ้าเพื่อเตรียมใส่ไปทำวัตรเย็น และอ่านหนังสือ(ที่มีอยู่แถวๆนั้น)

           เมื่อถึงเวลา 17.00น. ก็ต้องไปสวด"ทำวัตรเย็น" อันนี้คล้ายๆกับทำวัตรเช้า แต่จะยาวกว่ามาก เล่นเอาเมื่อยขากันไปทีเดียว พูดถึงการทำวัตรแล้ว เมื่อเป็นวันขึ้นหรือแรม 15 ค่ำแล้ว จะมีการสวดปาฏิโมกข์ (การทบทวนศีลทั้ง 227 ข้อของพระภิกษุ)ด้วย พิธีกรรมนี้น่าจะเป็นพิธีกรรมของยอดมนุษย์ก็ว่าได้ เพราะพระที่สวดปาฏิโมกข์นั้นจะสวดบทสวดความยาวกว่า 40 หน้า pocketbook(จำได้ยังไงหว่า เก่งจริงๆ) ด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนพูดได้ (เรียกว่า คนที่พูดเป็นต่อยหอยมาเจอแล้วถึงกับมึนงงได้)พร้อมกับจะมีพระเปิดคัมภีร์เพื่อตรวจทานสิ่งที่พระกำลังสวดอยู่ (อืม ฟังรู้เรื่องได้ยังไงหว่า) อ่อ ช่วงหลังๆหลังจากทำวัตรเสร็จแล้วจะมีพระอาจารย์มาสอนการทำวิปัสสนากรรมฐานด้วย (ตอนแรกๆก็มึนๆ หลังๆชักอินจนไม่อยากเลิก รู้สึกดี)

           เมื่อทำวัตรเย็นเสร็จแล้ว ประมาณ17.30 น.ก็ไปสรงน้ำอีกรอบ เนื่องจากช่วงบ่ายของแต่ละวันนั้น ร้อนมากถึงร้อนที่สุด เหงื่อไหลอย่างกับน้ำเลยทีเดียว หลังจากนั้นก็ฉันน้ำปานะ(ก็คือนมกล่องน่ะหละ)หลังจากนั้นก็จะเริ่มสวดมนต์ไหว้พระ พร้อมทั้งทำวิสสนากรรมฐานในห้องไปด้วย แล้วก็ออกไปสนทนาแลกเปลี่ยนประสบการณ์และธรรมะกับพระใหม่ที่สนิทกันที่หน้ากุฏิ จนถึงประมาณ 22.00น. จึงกลับไปจำวัดในห้อง......

           ในระหว่างที่อาตมาบวชอยู่ที่วัดบัวขวัญนั้น อาตมาได้รับนิมนต์ให้ออกไปนอกสถานที่ 2 ครั้ง ครั้งแรกนั้นไปงานเลี้ยงฉันเพลที่บ้านบริเวณแถวๆวัดน่ะหล่ะ ซึ่งอาตมาก็รู้สึกโก๊ะกังทำอะไรผิดๆถูกๆไปหลายอย่างทีเดียว แล้วตอนสวดมนต์นั้น อาตมาถึงกับอึ้งกิมกี่เนื่องจากพระท่านสวดแต่ละบทนี่ อาตมาไม่เคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อนเล้ย เลยต้องใช้วิธี

"ลิปซิงก์" แก้ผ้าเอาหน้ารอดกันไป ส่วนอีกครั้งนั้น เป็นการไปงานเลี้ยงฉันเพลที่บ้านของอาตมาเอง โดยทางโยมแม่นั้นได้ขอให้อาตมาเทศนาธรรมะให้ฟัง 1 เรื่องด้วย อันนี้ก็ถึงกับอึ้งอีกสิครับ แค่พูดธรรมดายังไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ยังดีที่พบว่า การเทศน์นั้นจะมี "บทเทศน์สำเร็จรูป" ในลักษณะใบลาน ให้ท่องในระหว่างการเทศน์ได้ แต่ก็ต้องซ้อมเรียกความมั่นใจกันหลายรอบเลยทีเดียว พอถึงเวลาจริงๆก็เลยตั้งใจเต็มที่ แล้วก็ผ่านไปได้ด้วยดี นะโมๆๆ

          แล้วพอถึงวันสึกก็มีพิธีกรรมอีกนิดหน่อย กล่าวคือวันก่อนวันสึกนั้น อาตมาจะต้องทำการแจกจ่ายทรัพย์สมบัติที่ได้มาทั้งหมดให้กับพระองค์อื่น(เล่นเอาวุ่นเหมือนกัน) แล้วก็เตรียมน้ำมนต์ที่ทำจากของมงคล 9 อย่างคือ ใบเงิน ใบทอง ใบนาค ใบขนุน ใบมะยม ดอกรัก ดอกมะลิ เปลือกมะกรูด และฝักส้มป่อย แล้วนำไปให้พระอุปัชฌาย์ทำพิธีอีกทีนึง แล้วพอถึงวันสึกก็ต้องอาบน้ำมนต์ที่เตรียมไว้นั่นหล่ะ แล้วก็ถวายปัจจัยให้กับพระที่ร่วมในพิธี พร้อมทั้งใช้หนี้สงฆ์ โดยข้าพเจ้าได้นำเงินทั้งหมดที่ได้ในช่วงที่อุปสมบทนั้น ถวายให้ไปหมด

          และแล้ว ที่สุดแห่งเรื่องราวชีวิตเด็กอยู่วัดนี้ ขอให้ผู้ที่ได้อ่านทุกท่านจงถึงพร้อมด้วยอายุ วรรณะ สุขะ พละ ตลอดจนธนสารสมบัติสมหวังทุกประการ

          ก็พอสมควรแก่เวลาแล้ว อาตมา เอ้ย ข้าพเจ้า ก็ขอยุติลงคงไว้แต่เพียงเท่านี้.......

          เอวังก็มีด้วยประการละฉะนี้............................

 

 

 

                 รู้สึกได้ว่า ตั้งแต่ที่ข้าพเจ้าเรียนจบไปแล้วนั้น...ข้าพเจ้ายังไม่ได้ทำในสิ่งที่เราตั้งใจไว้ซักที

ตอนนี้เพื่อนๆของข้าพเจ้าทั้งหลายต่างก็เริ่มทำงานไปหมดแล้ว....ทิ้งไว้ให้ข้าพเจ้านั่งเซ็งอย่างเดียวดายอยู่ที่บ้าน

ที่ว่าจะเรียนภาษาเพิ่ม ก็ยังไม่ได้เรียนซะที เอาแต่เล่นเกม เล่นเน็ตไปวันๆ

คงเป็นเพราะความเหลวไหลของัวเองละมัง สงสัยเพราะแบบนี้ละมัง เราก็เลยต้องยังอยู่คนเดียวแบบนี้

ที่พาน้องไปแข่งบริดจ์ก็ไม่ได้อะไร...นอกจากว่าน้องๆจะได้ประสบการณ์จากการแข่งเท่านั้นเอง

เอาเหอะ ชีวิตยังอยู่อีกยาวไกล ก็คงต้องสู้ต่อไปละนะ